O kadar çok seviyoruz ki yalan söylemeyi. Her daim bir gerekçemiz var.
İnsanlar bizi ayıplamasın, çevredekiler kabahatimizi görmesin, kimse beni azarlamasın endişeleri sürekli bizi yalana itiyor. Yalan ile sosyal toplum arasında devasa bir korrelasyon var. Toplumda ilişkiler ve mesafeler ne kadar iç içe ise, bireylerin yalancılıkları da o kadar artıyor. “mahalle baskısı” dedikleri böyle bir şey herhalde.
İnsanlar bizi ayıplamasın, çevredekiler kabahatimizi görmesin, kimse beni azarlamasın endişeleri sürekli bizi yalana itiyor. Yalan ile sosyal toplum arasında devasa bir korrelasyon var. Toplumda ilişkiler ve mesafeler ne kadar iç içe ise, bireylerin yalancılıkları da o kadar artıyor. “mahalle baskısı” dedikleri böyle bir şey herhalde.
Yalan söylemek insanlarda alışkanlık haline gelmiş.
Çalışandan, tedarikçiye, müşteriden, çözüm ortağına kadar herkes bir yalan
peşinde. Açıkcası bana anlamsız ve saçma geliyor. Hayır yalan söylenir, herkes söyler,
yalan yok. Ama bu kadar da yalan söylemler üzerine dayalı iletişim olur mu? Sizi de rahatsız ediyor mu bu durum?
